Muzyczne konkursy

Aktualnie nie wystarczy już odpowiedzieć: KonkursChopinowski. Po kilkudziesięciu latach Warszawskich Jesieni(od 1956) możemy powiedzieć, że posiadamy cenionyw zypełnym świecie międzynarodowy festiwal muzyki współczesnej.
Dla wiele osób Amsterdamu, Paryża, Wiedniaczy Mediolanu Polska -- to ojczyzna Warszawskich Jesieni,których misją jest demonstrować i konfrontowaćaktualny stan muzyki z jej wielkością, dziwactwami,pomyłkami, a też niestety, przeciętnością.
Posiadać bodaj jeden międzynarodowy festiwal muzyczny jest współcześnie sprawądobrego tonu, a wręcz honoru każdego kraju. Na tym tleWarszawska Jesień potrafi sprostać wymaganiom nie tylkodobrego tonu i dzierżyć honor muzyczny Mieszkańców Polski, alestarcza jeszcze na parę wznioślejszych wymagań.
Jej sens był poprzez długi okres czasu przede wszystkim poznawczy. Niemniej jednak to wcalenie szkodzi, że kobiety i mężczyźni na sali, walcząc o jakąś określonąmuzykę... gwiżdżą. Jeden z najbardziej znanych modernistówamerykańskich, John Cage, powiedział: ,Warszawskapubliczność jest wytworna, bo nigdy nie gwiżdżew czasie wykonywania moich utworów, tylko po."
Jeżeli już ktoś jest znużony tym, że znacząca większość kompozytorów teraźniejszychspotyka się na terenie szmerowo-dźwiękowej palety barw,eliminującej albo ograniczającej zużyte, tradycyjnedetale (tj. melodia, harmonia, rytm) -- to Cageposiada znów gotową odpowiedź: ,Szmery poddano dyskryminacji,a że jako Amerykanin otrzymałem edukację sentymentalną-- walczyłem o szmery.
Lubiłem stawać po stronie słabszych. Otrzymałem na policji zezwolenie napuszczanie w ruch syren. Najmocniej zachwycający szmer,jaki kiedykolwiek znałem." Trudno także wyobrazić sobieWarszawę bez Konkursu Chopinowskiego. Inicjatywa,z którą wystąpił w 1927 profesor Jerzy Żurawlew, nie polegałajedynie na stworzeniu