Muzyka w Polsce

Wibracja (łac. vibratio -- drganie) jest specjalnymskutkiem, jakby falowaniem dźwięku, bardzo często stosowanymw grze, zwłaszcza na instrumentach smyczkowych i w śpiewie.
Zjawisko to występuje najwyraźniej w grze na instrumenciezw. wibrafonem, z którego (dzięki jego specjalnejkonstrukcji) można wydobyć silnie drgające dźwięki.
Głos ludzki, pozbawiony zupełnie wibracji, jest w śpiewiesuchy i przenikliwy jak dźwięk syreny. Dlatego lekka wibracjajest pożądana, niemniej jednak łatwo tu popaść w przesadę, dającąw rezultacie owo jękliwe brzmienie, charakterystycznedla wibrafonu, ale nie do zniesienia w śpiewie.
(Nadużywanie tego efektu staje się u niektórych śpiewakówniemiłą manierą). To samo dotyczy gry skrzypcowej,w której wibrację dźwięku osiąga się przez delikatny, niemniej jednakdość szybki, falujący ruch przegubu lewej ręki, udzielający siępalcowi przyciskającemu strunę. Posługiwanie się wibracjąjest sprawą stylu.
Utwory Bacha i innych mistrzów barokuwymagają ,vibrata mniej gęstego", jak to należy określająskrzypkowie. Kantylena muzyki romantycznej znosi ,gęściejszą"i intensywniejszą wibrację, która obficie stosowanajest niepowtarzalną manierą w grze skrzypków cygańskich