Historia kalendarza Pirelli

Jest rok 1962. Młodzież kołysze się do słów pierwszego singla Beatlesów "Love Me Do", bard młodzieży Bob Dylan śpiewa swój song "Blowing in the wind", a brytyjska filia Pirelli Ltd. zastanawia się nad nowym sposobem promocji. Ktoś z londyńskiego biura wpada na pomysł ściennego kalendarza. Pomysł nie jest szczególnie nowatorski, ale... w ten sposób w 1963 r. narodził się kalendarz Pirelli. Pierwsza edycja to dzieło fotografa Beatlesów, Boba Freemana. Od czasu wydania w 1970 roku kalendarza z doskonałymi zdjęciami Francisa Giacobettiego o kalendarzu pisano na pierwszych stronach gazet, omawiano go w telewizji BBC, a John Lennon osobiście zatelefonował do londyńskiego biura Pirelli w sprawie jego nabycia. Nakład kalendarza był tak mały, że powstał czarny rynek i niekiedy sprzedawano je po 1000 funtów za sztukę. W Sunday Times dla ogłoszeń dotyczących sprzedaży tego szczególnego dzieła, wydzielono specjalną szpaltę. W dziesiątą rocznicę wydania Pirelli obwieściło "abdykację" kalendarza, co wywołało burzę większą, niż którekolwiek z jego wydań. - Och, nie! - zawodził bulwarowy dziennik The Sun - zwolnili wszystkie kociaki! W 10 lat później kalendarz powrócił. Na zdjęciach były modelki fotografowane na wyspach Bahama, a ich ciała pokrywał ślad bieżnika niskoprofilowanych opon samochodowych Pirelli P6. Pomysł ten w różnych wariantach i w różnej scenerii wykorzystywany był przez lata. Autorzy zdjęć do kalendarza to artyści o międzynarodowej sławie, a przedstawione postaci to najpiękniejsze kobiety świata. W roku 1994 hollywoodzki fotografik Herb Ritts zaangażował dla Pirelli supermodelki: Cindy Crawford, Kate Moss i Helene Christensen. Dwa lata później fotografie wykonano na pustyni M