Muzyka w Polsce

Wibracja (łac. vibratio -- drganie) jest specjalnymrezultatem, jakby falowaniem dźwięku, w wielu sytuacjach stosowanymw grze, zwłaszcza na instrumentach smyczkowych i w śpiewie.
Zjawisko to występuje najwyraźniej w grze na instrumenciezw. wibrafonem, z którego (dzięki jego specjalnejkonstrukcji) można wydobyć silnie drgające dźwięki.
Głos ludzki, pozbawiony całkiem wibracji, jest w śpiewiesuchy i przenikliwy jak dźwięk syreny. Dlatego lekka wibracjajest pożądana, ale łatwo tu popaść w przesadę, dającąw rezultacie owo jękliwe brzmienie, charakterystycznedla wibrafonu, ale nie do zniesienia w śpiewie.
(Nadużywanie tego efektu staje się u niektórych śpiewakówniemiłą manierą). To samo tyczy się gry skrzypcowej,w której wibrację dźwięku osiąga się poprzez delikatny, alecałkiem szybki, falujący ruch przegubu lewej ręki, udzielający siępalcowi przyciskającemu strunę. Posługiwanie się wibracjąjest sprawą typu.
Utwory Bacha i innych mistrzów barokuwymagają ,vibrata mniej gęstego", jak to określająskrzypkowie. Kantylena muzyki romantycznej znosi ,gęściejszą"i intensywniejszą wibrację, która obficie stosowanajest jedyną w swoim rodzaju manierą w grze skrzypków cygańskich