Mój czterokołowy skarb

Dotąd nie mówiłem o sobie, że jestem "typowym facetem". Po prostu nigdy w życiu nie przywiązywałem do niczego znacznej wagi. Obecnie mam trzydzieści pięć lat, od czterech lat jestem w szczęśliwym małżeństwie i z małżonką Anną mamy już dwójkę dzieci, czteroletniego syna Pawła i dwuletnią córkę Ewelinę. Żyjemy we własnym domu w Komornikach pod Poznaniem i jesteśmy szczęśliwi. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że niekiedy wychodzi ze mnie ten wzmiankowany typowy facet. Staję się nim dopiero od pół roku, czyli od czasu kiedy zakupiłem sobie mój upragniony wóz. Z reguły uważałem środek transportu, jako coś normalnego, do czego nie przykłada się większego znaczenia. Jednak mimo to przez cały czas miałem swoje marzenia i w tym momencie kiedy udało mi się je spełnić można subtelnie powiedzieć, że oszalałem. Moja małżonka irytuje się przede wszystkim kiedy natychmiast po obiedzie schodzę do garażu i przesiaduję tam w towarzystwie mojego skarbu do późnego wieczora. Ona opiekuje się domem i oczywiście dziećmi, bo tak to kiedyś wyznaczyliśmy. Moje zarobki w zupełności wystarczają na dostatnie życie czteroosobowej rodziny, więc mogliśmy sobie zezwolić na taki układ. Z perspektywy czasu widzę, że w sprawie mojej czułości do auta lekko przegiąłem. Najlepsze środki czyszczące, ustalone zasady przed wchodzeniem dzieciaków do środka i tak dalej. Być może było tak dlatego, że nikt nie podarował mi pieniędzy na tak wytworny zakup. Sam musiałem je zapracować i stąd brała się moja mania na punkcie samochodu. Oczywiście sprawował się nienagannie i bez zarzutu. Jeździłem nim każdego dnia do pracy i nawet byliśmy familijnie na kilku wyjazdach, nigdy nic złego się nie działo. Dopiero kiedy liczniki zaczęły niedomagać, zacząłem się niepokoić i bezzwłocznie poszukiwać kompetentnej pomocy. autoelektronika to poważna sprawa i nie mogłem sobie przyzwolić na to �