PEDAGOGIUM WSPR

Pedagogika resocjalizacyjna to część pedagogiki specjalnej parający się nauczaniem i wychowaniem osób z zaburzonym zachowaniem i nieprzystosowanych społecznie. Osoby takie poddaje się resocjalizacji. Istotą pedagogiki resocjalizacyjnej jest opis i zbadanie procesów zachodzących pomiędzy wychowankiem a wychowawcą, a jako dyscypliny naukowej jest formowanie wymagań i wdrażanie projektów przemian w procesie kształtowania osobnika. Pedagogika resocjalizacyjna jest także nazywana pedagogiką nieprzystosowanych społecznie. Pedagogika resocjalizacyjna pochodzi z pedagogiki specjalnej. Ta druga do końca XX wieku zakładała wykluczenie nieprzystosowanych jednostek. W późniejsztym czasie na zachodzie narodził się nurt pedagogiki integracyjnej aktualnie wchodzącej w założenia pedagogiki resocjalizacyjnej. Zamiast wykluczać jednostkę trzeba przywrócić ją społeczeństwu. Jedną z podstawowych przedstawicielek pedagogiki resocjalizacyjnej jest Maria Grzegorzewska, która w 1964 roku wydała w Polsce ksiazkę zatytułowaną "pedagogika specjalna". W 1952 roku został utworzony w Warszawie Polski Instytut Pedagogiki Specjalnej zajmujący się m. in działem pedagogiki resocjalizacyjnej. Od 1972 roku zamiast niego istnieje IPSiR. Instytut Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji, będący częścią Uniwersytetu Warszawskiego. Do jego szczególnie znanych nauczycieli akademickich należą Stanisław Jedlewski (pedagog), Czesław Czapów (pedagog), Stanisław Walczak (prawnik), Adam Podgórecki (prawnik). Cele pedagogiki resocjalizacyjnej - uspołecznienie, zachowanie interesów grupy społecznej, wyraża się prze